Supermarktdilemma’s III

scootmobielrijles
De boodschappen moeten weer eens binnen gehaald worden en zo in het tintelfrisse herfstseizoen is een wandeltje naar het winkelcentrum best een gezonde en prettige activiteit. Aangekomen op het pleintje, waar bierkroeg, boerkaas, bakker, en boekwinkel resideren, valt het mij ineens weer op dat er zich veel mensen per gemotoriseerde stoel voortbewegen. Ik ben net voorbij de dreigende bordjes gekomen met ‘NIET FIETSEN, NIET SNORREN, NIET BROMMEN – BOETE €€€€’. Je mag een hoop niet daar in mijn winkelcentrum maar met een racende stoel mag je er wel zijn én bovendien het wandelende publiek lastigvallen. Ik moet een snoekduik maken om niet overreden te worden door de op haasje icoontjes stand staande scheurende gemakszetel op wieltjes. Gelukkig kom ik er door mijn uitstekend bijgehouden conditie zonder kleerscheuren vanaf en kan ik mijn gang naar mijn favo blauwe plastic winkelwagentjes grutter voortzetten.

Aldaar wordt ik meteen wederom verrast door de electro gemotoriseerde stoel terreur. Ze blijken namelijk en masse mijn suup te bezoeken en mij zo weer met een dilemma op te zadelen. Waar er vervolgens gewoon nog een paar bijkomen om de boel voor mij nog chaotischer te maken. Ineens is de winkel namelijk omgetoverd tot een ware hindernisbaan met allerhande gebruiksvoorwerpen die mensen met zich mee voeren of slepen of besturen, al naar gelang je het wil zien. Trekboodschappentassen, mandje aan arm, mandje op wieltjes met trekbeugel, kinderkarretjes, soms wel 2 naast elkaar, of achter elkaar die bestaat ook, mensen met rollators, meisjes met hutkoffers aan de arm, de reguliere winkelwagentjes ook de kinderversie die met dat vlaggetje dat je pas ziet als je pijnlijk op je achillespezen bent geraakt, jengelende kinderen op de grond, vakkenvullers met verrijdbare gestapelde plastic bakken én last but not least de jet aangestuurde stoelen.

Het zou niet zo’n probleem zijn om met al deze verschillende personen voorzien van hindernis aanhangers harmonieus door de gangen van de benodigdheden op zouden gaan. Maar ze hebben allemaal de neiging om stil te staan voor de schappen die ik nu juist wil benaderen, alsof Tika van TiTaTovenaar in haar handen geklapt heeft. Of erger nog…

Zo was ik op zoek naar geraspte kaas en die ligt in het gekoelde gedeelte achter de glazen klapdeuren. Voor de klapdeuren staat een dubbeldekker kinderwagentje voorzien van twee ingegespte kinderen voorzien van plaklollies. Doordat de opstelling van de twee achter elkaar geplaatst waren kon ik met geen mogelijkheid bij welk van de deuren komen. Het duwende moedervoertuig was in geen velden of wegen te bekennen. Na een ogenblik vruchteloos wachten besloot ik toch mijn stem te verheffen: ‘Pardon!! Ik wil graag bij de geraspte kaas!!’ en geneerde me meteen voor de lullige tekst. Dat vonden de mini’s in het karretje ook want die zetten het meteen op een blèren. Het hielp wel want van het pad met de soepen en zuren komt terstond een tobberige vrouw met vlekken in haar nek op mij afstiefelen: ‘Nou zó lang was ik niet weg hoor!’ bijt ze mij toe terwijl ze het wagentje door mij heen probeert te manoeuvreren. In het voorbijgaan wordt als dank nog de lolly tegen mijn broek geplakt…

Uiteindelijk na de volledige hindernisbaan afgelopen te hebben, mag ik op de finish aan. De kassa’s. Voor mij staat een alleraardigste oude man met een heel gewone kleine boodschappentas. ‘Ik haal boodschappen voor mijn vrouw, zij kan met haar rolstoel hier niet zo goed naar binnen.’ Ik bijt mijn tong af om hem niet van repliek te dienen: ‘Oh jawel hoor, ze past best hoor, gewoon invoegen in dit gekkenhuis’. Maar ik hou mijn mond, het is een aardige man. De kassière wijst op het bord boven haar waar met koeienletters ‘ALLEEN PINNEN’ staat en zegt nog eens: ‘Het is hier alleen pinnen hoor meneer’. – ‘Ja, ja, ja’ antwoord deze en kijkt geboeid naar de handen die zijn boodschapjes scannen. ‘Dat is dan tweeentwintigeurodertig’ zegt de kassadame opgewekt. De oude man pakt een fors formaat portemonnee uit zijn boodschappentasje, doet hem zorgvuldig en langzaam open en trekt een splinternieuw briefje van vijftig uit het vakje. ‘Van mijn vrouw gekregen’ zegt hij met een stralende lach.

Advertenties

Over Kunstkopje

Verwondering en humor gebruik ik als uitgangspunt om de wereld begrijpelijk te maken. Door het woordgeknutsel wil ik daardoor wel eens uit de bocht vliegen. Maar u mag mij dan weer op weg helpen. Vind U mijn blogs leuk? Delen mag altijd... Enjoy
Dit bericht werd geplaatst in Dagelijkse dilemma's, Hulpstukken en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Supermarktdilemma’s III

  1. Peter zegt:

    Hahaha zo ongelofelijk herkenbaar! De irritatie over ouderen die alleen boodschappen doen is aan de ene kant enorm want: grrrrrr aan de andere kant wil je dat zelf ook zijn. Goed verwoord!

    Like

  2. TxTman zegt:

    Lol… Zeer herkenbaar! 😃 Daarom gebruik ik vaker Collect And Go… ;-))

    Like

  3. Theo zegt:

    Individualisering en lekker met elkaar oud worden heeft dus een antisocialiserende uitwerking.
    Dus laten we ons goed met elkaar bemoeien, vooral elkaar laten weten wat we van elkaars gedrag vinden en minder oud worden. 😉

    Ik mag die man wel aan het eind van je verhaal. Het is alleen jammer dat die caissière hem uiteindelijk niet kan helpen omdat ze geen geldlade in haar kassa heeft.
    Wetende dat vaste caissières zelf een hekel aan dit soort kassa’s hebben, maar dat ze ingegeven zijn vanwege het onwetende telniveau van de goedkope parttime studenten dat onze grootgrutter tekorten veroorzaakt . . . . . . . (hei, weer een nieuw onderwerp . . ..)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s