Supermarktdilemma’s VI

Moestuintje -(

Het is er weer tijd voor, ik moet weer eens wat proviand in gaan slaan bij de plaatselijke suup. Ik probeer daar zo veel mogelijk weg te blijven omdat de blauwe karretjes grootgrutter mijn irritatiegrens steevast weet te vinden met acties binnen en buiten de winkel.

Dit dilemma heeft te maken met een extra barrière die inmiddels is aangebracht voor de automatische schuifdeuren. Een vervoerscontainer is daar op zijn metalen zijde gelegd en, bespannen met een banner, omgetoverd tot een verzamelbak van minidingesjengels.

Mijn gedachten keren terug naar een onvrijwillig déja vu. Op hoge toon werd in het verleden al gejengeld om boerderijwuppiewinkelsmurfenfabeltjeskrant en eftelingfiguren. Eerst nog in hordes voor de deur, later in de geïmproviseerde kooiconstructie. Er zijn in geen velden of wegen ouders te vinden. Zouden zij zich generen als zij hun grut zo bedelend en jengelend zouden zien staan? Ik vroeg mij tobberig af wat deze suup nou voor ogen had met deze plastic fantastic acties. Misschien hebben de acties wel een educatief karakter? Zo leren ze alvast om deze skill later in te zetten bij aanhoudende werkeloosheid.

Op dit moment teistert de opgehokte minibende mijn trommelvliezen met: ‘HEBBU MOESTUINTJUHS?!!!’ En dat nog voor ik de ingang bereikt heb! Ik negeer ze. Daarachter staat de daklozenkrant verkoper die inmiddels weet dat ik horkerig ben. Hij laat mij zwijgend passeren.

Binnen is het lekker rustig. Bij de koffieautomaat, die sinds de jaren zeventig weer een comeback heeft gemaakt, zie ik een jongetje van hooguit zeven jaar staan. Hij lurkt opgewekt aan een bakkie pleuâh en schudt er nog vijf zakjes suiker bij. In geen velden of wegen een ouder te bekennen.

Twee mannen op leeftijd zitten vlak naast het koffieknulletje te kouten over belangrijke zaken: ‘Wis je dat je heil goed kaarse aan kan steike met een spagettie?’ – ‘Een gekoukte?’ – ‘Nei man met een drouge.’ – ‘ Auhw, nâu ja. Als jė ju klaue verbrand kan ju er altèt nog mostet erop smeere.’

Bij de kassa reken ik flux af en de juf vraagt mij vrolijk of ik een moestuintje blief. Ik knik ja, want ik wil beloond worden voor die €15,- die ik overmaak per pin.

Buiten word ik meteen aangeschreeuwd door een jongetje die buiten het dranghok staat: ‘MUFRAUW, MOESTUINTJUH?’ Hij steekt zijn hand onder mijn neus. Achter hem staat een meisje die een kop kleiner is maar dat kan haar niets schelen: ‘HEI! JAI STAAT VERKEÂHT!’ en ze begint aan zijn jasje te rukken. Als dit niet helpt, haalt ze uit als een boze miss Piggy en trekt hem aan zijn haar richting ophoudplaats. Er komt meteen een titel bij mij op voor deze scène: ‘Vecht voor je moestuin.’

Inmiddels is overal het spreekwoordtegeltje van de muur gedonderd: ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen.’ Maar bij mij blijft het grijze potje in de binnenzak.

De werking van weggeef dingen:
https://medium4.wordpress.com/category/artikelen/kindermarketing/

Over Kunstkopje

Verwondering en humor gebruik ik als uitgangspunt om de wereld begrijpelijk te maken. Door het woordgeknutsel wil ik daardoor wel eens uit de bocht vliegen. Maar u mag mij dan weer op weg helpen. Vind U mijn blogs leuk? Delen mag altijd... Enjoy
Dit bericht werd geplaatst in Dagelijkse dilemma's en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s