Kunstkopdetrein I

Sporen2

Het is alweer een tijdje terug dat ik mijn laatste blog schreef. Sindsdien bleven mooie en spontane invallen uit. Vrienden en kennissen bleven mij voeden met prachtige onderwerpen zoals uitgekauwde kauwgum onder schoenen, doorverbind mevrouwen uit de vorige eeuw en Scandinavische keukens. Stuk voor stuk uitdagend om lekker op los te gaan met pen en toetsenbord. Maar het kwam niet. De inspiratie bleef uit.

Wikipedia vertelde mij dat ik eerst jaren moest lijden onder deze schrijfdepressie en ik mocht mijzelf dan diagnosticeren met het zogenoemde ‘schrijversblock’. Niet ik maar Wikipedia is gek, want als je het dan écht in het Nederlands wil doen, noem het dan ook schrijversblokkade.

Ik had geen zin in jarenlang te wachten op de diagnose en ik wilde er dan ook zo snel mogelijk vanaf. Preventief een schrijversblokkade bestrijden zogezegd. Ik had ergens gelezen dat verandering van omgeving de boel weer op gang zou kunnen brengen. Vrije tijd, reizen naar elders. Ja, goed idee. Al snel viel mijn oog op een treinreis met de naam ‘Great little trains of Wales.’ Dat leek mij wel avontuurlijk genoeg om er even uit te zijn.

Op maandag 1 juni was het dan zover. Met mijn rugzak toog ik naar Den Haag Centraal vanwaar ik via Hollands Spoor een vloeiende overstap maakte op de IC richting Bruxelles Midi. Tijdens die rit had ik alle tijd om de wildgroei aan tickets van Deutsche Bahn, Britrail, Eurostar en Virgin op een rijtje te leggen. Het viel mij meteen op hoe dicht de overstappen van de ene naar de andere trein gepland waren. Treinen hebben namelijk altijd iets met het gegeven ‘op tijd rijden’ maar ‘op tijd overstappen’ valt daar nou net niet onder. Afijn, ik had nergens last van want ik kwam mooi op tijd in Brussel aan en na even zoeken was ik op pad naar de Eurostar.

Na inchecken en paspoortcontrole, kon ik op perron 6 instappen in wagen 16 en zitplaats 61 opzoeken. Het bagagerek bleek wel erg hoog te zitten, ik stond een tijdje te deadliften met mijn rugzak. Stiekem ben ik toen maar even gaan staan op stoel 62. Vergenoegd kon ik daarna gaan zitten. Ik kon niet anders constateren dat deze reis als een trein liep.

Op twitter had ik al een beetje zitten geiten over de gekke voorzetsels die met trein te combineren zijn. ‘Op de trein stappen.’ Dat is nogal hoog voor mijn korte beentjes en om nou door de tunnel te trein surfen? Over de intercom wordt een mededeling gedaan in het Frans. Ik versta dat er een accident met een persoon aan de Brittannie zijde is gebeurd. Ik bedenk dat dat best sneu is dat er iemand omvalt aan boord van een hogesnelheidstrein. Zal vast zeer doen.

De mededeling in het Engels is van een andere orde. Er is een ongeval óp het spoor aan de Engelse zijde mét de trein die voor ons vertrokken is. Voor de eerste keer valt het woordje ‘delay’ en dat ook nog eens voor onbepaalde tijd. Tja, daar ga je dan met je voorzetsels. Voor en onder een trein springen, da’s niet grappig.

Inmiddels loopt de vertraging al op tot een uur. Als je wilt cancellen dan mag ik uit de trein stappen en op het middelste perron mij melden. Er worden flesjes water en mini gesuikerde Brusselse wafels uitgedeeld. Ik realiseer mij dat ik nu alle aansluitingen in Engeland ga missen, als ik er al kom.

Tussendoor krijg ik een sms van mijn vriend. Als wij op vakantie gaan, geven wij elkaar altijd on-of verzinnige opdrachten mee. En zo moet ik nu rond 16.00 uur plaatselijke tijd mijn omgeving scannen en het eerste felblauwe element opmerken en beschrijven, met toevoeging van second thoughts. Ik sms hem terug dat dat nog wel eens een uitdaging kan worden.

De cancelmogelijkheid doet mij twijfelen. Wel of niet doorreizen met alle treinen die straks al heel lang weg zijn? Ik bel met het reisagentschap die mijn treinreis heeft geregeld. Ik hang meteen in de wacht. Dat verhoogd de delay-vreugde nog verder want mijn foonwinkel met de rode V geeft mij maar 20 minuten bellen in het buitenland. Na 17 minuten is er dan toch iemand beschikbaar maar die jongen schrikt zo van mij dat hij mij meteen doorverbind. ‘Gewoon doorreizen!’ zegt de kordate treinreismevrouw aan de andere zijde. ‘Heb je een Britrailpas?’ – ‘Ja, die heb ik.’ – ‘Datum van ingang?’ – ‘Eh, 1 juni?’ – ‘Mooi, reis je daarop verder en je stapt gewoonde treinen in op een later tijdstip. De laatste Virgin trein vanuit Birmingham rijdt om 16.43 uur anders strand je daar en moet je de volgende morgen vroeg doorreizen.’

Na het telefoongesprek zit ik wat broeierig voor mij uit te staren: dit is even iets avontuurlijker dan dat ik mij het voorgesteld heb. Boven de stoelen voor mij verschijnt ineens een gezicht omkranst met grijs haar in een zwierig knotje: ‘Hallo, ik hoorde dat u in het Nederlands aan het bellen was.’ Zegt ze met zacht Vlaamse tongval. Intuïtief voel ik aan dat zij iets voor mij gaat betekenen deze reis.

Over Kunstkopje

Verwondering en humor gebruik ik als uitgangspunt om de wereld begrijpelijk te maken. Door het woordgeknutsel wil ik daardoor wel eens uit de bocht vliegen. Maar u mag mij dan weer op weg helpen. Vind U mijn blogs leuk? Delen mag altijd... Enjoy
Dit bericht werd geplaatst in Cultuurlijk, Dagelijkse dilemma's, Reizen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Kunstkopdetrein I

  1. Peter zegt:

    Deel II !!!!!!!!

    Liked by 1 persoon

  2. Cees Bosveld zegt:

    Leuk…..op naar het vervolg…!!!

    Liked by 1 persoon

  3. Jan Schrik zegt:

    cliffhanger my dear?

    Liked by 1 persoon

  4. annemie zegt:

    Heel leuk en waar ook. Het is het water van de Noordzee en het Kanaal dat ons al lang scheidt…hoewel je tien duizend jaar geleden nog te voet over het ijs kon lopen…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s