Kunstkopdetrein II

eurostar_train

Een schrijversblokkade. Hoe kom je eraan? En het belangrijkste, hoe kom je eraf? De ingrediënten voor zo’n inspiratieloze interval liggen voor de hand maar werden door mijzelf maar nauwelijks opgemerkt. ‘Druk, druk, druk met werk’ was het het eerste signaal. Veel op reis, in de auto, zinvolle overleggen op de buitenlocaties. ’s Avonds laat thuis, snel iets eten. De sport schoot erbij in. Het lijf voelde steeds vermoeider. Mijn notities werden steeds korter tot ook die stopten. Pogingen om ‘dan maar’ een gedicht te schrijven faalden. Ik gaf de koppig koude lente de schuld, want zeg nou zelf: wie durft zichzelf de schuld te geven?

Weg moest ik. Van mijn werk, uit mijn omgeving, los van saaie patronen. Ik koos de trein, richting de Great Little Trains of Wales.

De eerste etappe op maandag 1 juni ‘in alle vroegte’ had ik achter de rug. Op volle stoom was ik in Bruxelles Midi geraakt en had mij geïnstalleerd op mijn gereserveerde plekje in de Eurostar. En toen ging het mis. De treingoden en spoorduivels spanden tegen mij samen. Wat had ik dan gedacht? Dat speciaal voor mij alle treinen op tijd gingen rijden?

Het bleek dat aan de Engelse zijde iemand met hoge snelheid een einde aan het leven had gemaakt en zo drie Eurostar treinen heen én drie treinen terug stilzette. ‘Zou die persoon ooit gedacht hebben aan de gevolgen van zijnen daad?’ vraagt een vrouw voor mij met een Vlaamse tongval. Getroebleerd haal ik mijn schouders op, nog met mijn hoofd bij het ‘reis gewoon door’ telefoontje met de treinreis mevrouw in Nederland. ‘Ik hoorde u Nederlands praten, ik ben Vlaamse.’ De vrouw blijkt Annemie te heten en vanuit België terug te reizen naar Birmingham alwaar zij docente Engels is. Opgewekt vertaalt ze de intercom teksten vanuit het Frans en Engels. Ze luistert met oren op steeltjes mee met de treinattendents die met begrafenis gezichten in zacht gesproken Frans het opsporingsonderzoek aan de andere kant van de tunnel proberen te reconstrueren. En nee, ze weten nog steeds niet hoe lang het delay gaat duren.

Annemie komt naast mij zitten en verteld over haar leven in Birmingham en Wales waar zij in een prachtig huis gewoond heeft. Ze gaat daar ook weer naar terug als zij gepensioneerd is, maar dat is nog een heel geregel. Inmiddels verwonder ik mij over haar uitdrukkingsvaardigheid.  Wat is dat toch handig als je je zo gemakkelijk uit kan drukken in drie talen. Ik vraag haar of ik misschien met haar mee kan reizen naar Birmingham. ‘Of course! That is, as you travel with the Virgin train.’ zegt ze opgewekt. Daarna barst ze in lachen uit: ‘Oh ja ik kan gewoon Nederlands met jou praten.’ We praten over schrijven en haar schrijfcursus die zij in the black county van Birmingham gevolgd heeft. ‘A life recycled’, een door haar geschreven verhaal, gaat over haar leven en ze belooft hem aan mij op te sturen.

Na drie uur vertraging gaat dan toch de Eurostar richting de tunnel en op naar Londen St Pancras. Al snel razen we met 300 km per uur over de sporen. Ik heb goede hoop dat ik de laatste Virgintrain ga vangen. Tegen 15.30 uur naderen we ons station maar bij Stradford vallen we weer stil. Er is geen perron beschikbaar en weer een ‘ten minutes delay’. Inmiddels kun je me met alleen dat woordje al het bagagerek in jagen. Na zo’n 15 minuten komen we dan toch aan op het gewenste station. Ik wil eigenlijk op mijn knieën gaan liggen en de Engelse grond kussen, maar mijn Vlaamse reisgenote zet een forse pas in richting Euston station. Ze sleept een kleurige koffer ‘type ‘hut-‘ achter zich aan. Ik vergeet helemaal om te kijken of er ergens een bloederige trein staat.

Rond 16.00 uur herinner ik mij, al rennend op Euston road, de on- en verzinnige sms opdracht van mijn vriend. Een felblauw object, dat moet ik vinden. Het eerste felblauwe dat mijn aandacht vangt, is een bord dat verwijst naar Chalton streetmarket. Geen tijd om te fotograferen, geen tijd voor second thoughts, nog 43 minuten op de klok.

Aangekomen in de stationshal zien we de puinhopen van drie gecancelde Eurostar treinen. Het lijkt een waar vluchtelingenkamp. Annemie leidt mij op tempo naar het Virgin ticket loket en rijdt met haar koffer en aantal maal enthousiast over mijn in wandelschoenen gestoken voeten. Een in het rood geklede loketman krabbelt een nieuw tijdstip op mijn ticket en verwijst ons naar een verkeerd perron. Ik houd mijn Britrailpass omhoog en vraag waar ik die moet afstempelen. ‘Idunno, that Idunt stamp.’ meldt hij. Ik laat het er maar bij.

Virgin train

Als we uiteindelijk helemaal aan de andere kant van het station het juiste perron hebben gevonden, stap ik met ticket en ongestempelde Britrailpass ongehinderd in de Virgintrain en vertrek met 200 km per uur richting Birmingham International. De trein beweegt mee in de bochten en geeft zo een plezierig Eftelingattractie gevoel. De wachttijd daarvoor maakt het helemaal compleet.

Het weer is langzamerhand om aan het slaan. De wolken pakken zich samen en maken zich op om een sterk staaltje Engels weer op te dissen. Gelukkig ben ik nu aan de goede zijde van de tunnel en heb goede hoop op een verlate aankomst.

Advertenties

Over Kunstkopje

Verwondering en humor gebruik ik als uitgangspunt om de wereld begrijpelijk te maken. Door het woordgeknutsel wil ik daardoor wel eens uit de bocht vliegen. Maar u mag mij dan weer op weg helpen. Vind U mijn blogs leuk? Delen mag altijd... Enjoy
Dit bericht werd geplaatst in Cultuurlijk, Dagelijkse dilemma's, Reizen, Werelds en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s