Kunstkopdetrein III

Train cancelled Een treinreiziger met een schrijversblokkade. Je kan dan wel stellen dat er een mate van stress aan boord is. Ik bedoel dan in mijn lijf. Schrijven lukt al een tijdje niet meer spontaan en dan ga je ook nog eens op een bijzondere manier reizen. Ben je in een trein eigenlijk ook aan boord? Of geldt dat alleen voor schepen en vliegtuigen. Boarden doe je overal waar je met publiek transport samen in- of opstapt. Maar als je er dan inzit? Is dat nog steeds ‘op de trein?’. Afijn, om de schrijfslapte uit mijn hoofd te verdrijven, had ik het plan opgevat om een treinreis te gaan ondernemen. Niet te lang en toch uitdagend. Naar Wales.

Dat verliep op maandag 1 juni allemaal vlekkeloos totdat de Eurostar een enorme vertraging opliep met mij erin. Ik begon op mijn telefoon een paar eenregelige notities bij te houden. Allereerst om wat dingen bij te houden om later claims in te kunnen dienen of misschien als ik mijn schrijversblokkade van de trein zou kunnen gooien. Onder begeleiding van een Vlaamse Engelse juf reis ik, voorzien van een fikse portie brutaliteit, met de Virgintrain door naar Birmingham. Mijn tickets zijn inmiddels, op de Britrailpass na, verlopen en zelfs die laatste had eigenlijk een stempel moeten hebben zodat ik er maar twee dagen vrij gebruik zou kunnen maken. Alle trainattendents en conducteurs glimlachen mij vriendelijk toe en geven mij ruimbaan. Ik plof neer op een ‘available seat’.

In Birmingham neem ik afscheid van Annemie en ga ik op zoek naar mijn aansluiting naar Barmouth Wales. Op mijn ticket staat netjes: Birmingham International – Barmouth, maar nergens wordt die eindbestemming aangegeven. Via mijn slimme telefoon ben ik erachter gekomen dat er een Arriva train om 18.09 uur richting Wales vertrekt. Maar %^#$^&*@, hoe moet ik in treingodesnaam die timetables lezen?? De informatie in mijn reisbescheiden maken het nog ondoorzichtiger. Ik ga maar weer bij één van de rode shirtjes mannen van Virgin kletsen: ‘Ju haf tu taik te treen frum platfom feive. Its going thure fur sjur’

Perron vijf dus. In mijn reisbescheiden wordt een moeilijke move beschreven: de trein zal op station Machynlleth in twee treinen opgedeeld gaan worden: ‘Zorgt u dat u dus in het juiste treinstel zit’. Er staat coupe D op de verlopen ticket. Maar als de Arrivatrein arriveert, is er nergens op de wagons enige aanduiding van A, B, C of D te bespeuren! Fur sjur dat ik ga instappen maar unsjur waar ik ga eindigen en ik moet nog ongeveer drie en een half uur. Ik tel de wagons van voor naar achter af en ga in de laatste zitten. Inmiddels heb ik door hoe ik moet gaan zitten in deze ‘welkekantgaanwenuweerop’ treinen. Gewoon aan de kant waar de meeste mensen zitten. In deze gaan de mensen echter fifty – fifty voor en achteruit zitten. Ik kies een ruime plaats vooraan, of achteraan als we de andere kant op gaan rijden.

Stipt om 18.09 uur gaan we rijden. We worden hartelijk welkom geheten en de stations naar Aberystwyth worden afgeroepen, de laatste zijn niet te verstaan. Naast mij zitten twee jongedames met dubbele hoofddoek in een mengelmoes van Arabisch en Engels op volume tien te kleppen. Ik ga er maar vanuit dat dat komt door de belemmerende stof voor de oren. Ik hoor vaag dat er iets gaat gebeuren met de A, B en C wagon. Met D? Geen idee. En ik weet nog steeds niet óf ik wel in D zit.

Er komt een frisse conducteur mijn verlopen ticket bekijken. Er verschijnt een diepe rimpel in zijn voorhoofd. Ik steek meteen van wal met mijn verhaal over de ‘massive delay with the Eurostar’. ‘The Eurostar, that I neu. But whot sort of ticket is thies?’ Met een lichte zucht rommel ik de ongestempelde Brittpass weer op. Bij het zien daarvan klaart hij helemaal op. ‘So, were u heddin?’ – ‘Ehm, Barmouth, but there supposed to be a split somewere?’ – ‘Uw neuw, at Machynlleth ju af tu get oit and weet for the treen tu Barmouth at the sume pletfom’ Ik kan de man wel knuffelen en later nog eens als hij exact de tijd weet te noemen dat ik in kan stappen in mijn laatste trein naar mijn eindpunt. Conducteurs in Engeland zijn onmiddellijk door mij tot de heldenstatus verheven.

Ik kan eindelijk de Bed en Breakfast bellen en mijn aankomst rond 22.29 uur bevestigen. Ik ben aangenaam verrast hoe helder en accentloos de opgewekte Engelse stem aan de andere zijde van de lijn klinkt. De stem beloofd mij warm klaar te staan als ik arriveer en waarschuwt mij dat het weer erg gaat verslechteren.

Dat treinen in Engeland andere dingen doen dan de NS in Nederland, had ik wel zo’n beetje verwacht. Op tijd rijden kunnen ze beide niet maar daar houdt dan ook de overeenkomst op. In Shrewsbury rijdt de trein ineens achterstevoren naar Welspool en zet er flink de sokken in. Om de paar kilometer toetert de tweehoornige toon over het landschap. De machinist heeft ook voorkeur voor tunnels want ook daar toetert hij oorverdovend. De wielen lijken vierkant en het hele treinstel schudt zo hard dat mijn vullingen bijna uit mijn kiezen rammelen.

Onderweg stappen mensen in en uit. Er staat een mevrouw op het balkon met een schattige franse bulldog. Het beestje snuffelt achter iedere voorbijganger aan die de schuifdeuren naar de coupe opent. Waar de vrouw met haar hoofd zit weet ik niet. In ieder geval niet bij haar hond. Met een lichte sis glijden de schuifdeuren dicht. Hondje aan de ene kant van de lijn, vrouwtje aan de andere. Ze trekt aan de lijn en kijkt verstoort op als het lijntje niet meegeeft. Schuifdeurtjes open en sjagrijnig trekt ze het beest weer het balkon op. Nog twee keer herhaalt zich dit tafereel. Eerst zit hondje met zijn kop tussen de deuren en de tweede keer zijn kont. Beide keren een ferm: ‘KAAAIIII!’ en een boos: ‘Ju doent af tu du tat u siellie!’.

Inmiddels weet ik dat ik in Wales ben aanbeland. De plaatsen zijn onuitspreekbaar en de taal rondom mij heen lijkt in de verste verte niet meer op Engels. In Machynlleth stap ik uit. De trein stopt daar vanwege seinstoringen. Ik sta met nog drie medereizigers te wachten op de volgende trein. Het weer is onbeschrijfelijk slecht geworden. De harde wind jaagt de regendruppels horizontaal voorbij. Ik kijk naar beneden en zie een levensgrote B onder mijn voeten staan. Even verderop een C en daarna een D. Een wit bebaarde stationsmanager voorzien van een oranje jackje, komt ons uitleg geven over de gestrande trein en over onze trein. Ik versta niet meer dan: ‘Ohe moedurr truin afte cansallat. Hehehe.’ Ik lach maar een beetje met hem mee. Hij lijkt ons te manen om droog te gaan zitten maar wij blijven stug staan, wij willen onze trein. Die blijkt aan de overkant te staan. ‘Oeh, I urrange iet for u. Sow u dunt ave tu wak tu tie reen’ zegt hij met schitteroogjes. Even later sjokt er een machinist voorbij die de trein voor rangeert. Kijk in Wales kan dat!

Met zijn vieren stappen we in, een hele trein voor ons! Opmerkelijk genoeg blijken twee medereizigers Nederlands, ik vermoed moeder en dochter. Zij reizen door naar een plaatsje na Barmouth. En u kunt het al raden, alle stations worden afgeroepen behalve die van hun. ‘Thank you!’ zegt de vriendelijke intercomstem. Bij navraag blijkt hun station een zogenaamd ‘forced stop’ oftewel op aanvraag. En er is nog iets aan de hand, de conducteur meldt dat het een héél klein perronnetje is dus er moet uitgestapt worden bij een speciale deur. Ik krijg meteen de slappe lach omdat ik ineens perron 9 ¾ uit de Harry Potter film voor me zie. Meteen bespreek ik met mijn reisgenoten de mogelijkheid om een andere deur te proberen. Wat zou er dan gebeuren? AAAAAAARRRGGGHHHH?

Onze trein Na een half uurtje ben ik dan toch in Barmouth. Het is donker het regent pijpenstelen en het is inmiddels 22.30 uur plaatselijke tijd. David van Bryn Melyn staat mij op te wachten. Ik probeer eerst in te stappen aan de bestuurderskant van zijn auto. ‘Sorry, England, stupid Dutch woman’ grinnik ik tegen hem. ‘Wales, that is right’ Glimlacht hij mij toe.

Moe stommel ik uiteindelijk mijn kamertje op. Onder genot van een meegesleepte Ballentines zoek ik Chalton Street market op. Het ligt in Camden, net om de hoek waar het Jazz Café ligt. Daar was ik vier maanden geleden.

Advertenties

Over Kunstkopje

Verwondering en humor gebruik ik als uitgangspunt om de wereld begrijpelijk te maken. Door het woordgeknutsel wil ik daardoor wel eens uit de bocht vliegen. Maar u mag mij dan weer op weg helpen. Vind U mijn blogs leuk? Delen mag altijd... Enjoy
Dit bericht werd geplaatst in Cultuurlijk, Dagelijkse dilemma's, Reizen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Kunstkopdetrein III

  1. annemie zegt:

    Very realistic and fun… Je bent er dan toch geraakt.

    Liked by 1 persoon

  2. Ynske Nijenhuis zegt:

    Leuk geschreven! Tijdens het lezen ben ik weer helemaal in Wales; en nog een mooie foto van mij en inderdaad mijn dochter. Onze terugreis duurde helaas nog langer dan de heenreis, om 00.15 u. zijn we gestrand in Tilburg en moesten met de auto gehaald worden, er reden geen treinen meer naar Doetinchem……..

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s