Kunstkopdetrein VI

Wales Diana 075

Reizen met de trein is in middels een hachelijke onderneming geworden. Laatst nog viel er een goederentrein uit op een spoor rondom Utrecht. Gevolg: Utrecht Centraal op zwart. Lang leve het bejubelde OOVEE! Dan maar naar het buitenland met het OOVEE? In de TGV vond iemand het nodig om een Kalasjnikov mee te nemen en de Eurostar rijdt inmiddels meer niet dan wel omdat er mensen over het spoor wandelen, op weg naar gouden bergen. Vanuit de Balkan proberen overvolle treinen op tijd te rijden met heel veel migranten aan boord, op weg naar beloofde landen. De beloofde landen vinden het maar niks. Zo worden weer grenzen getrokken en de treinen vallen stil of rijden terug.

Ten opzichte van het voorgaande, lijkt mijn reis per trein richting Wales aan het begin van juni jongstleden een suffe bedoening. Zelfs nadat ik, na de Intercity naar Brussel, alleen nog maar avontuurlijk en met creatief ticketgebruik, buiten alle reserveringen en tijden om, richting eindbestemming kon treinen. Opvallend was dat de treinen steeds langzamer door steeds woester landschap reden. Na het oponthoud van drie uur bij de Eurostar, door een zelfmoordactie aan de Britse zijde, reed ik met driehonderd kilometer per uur richting eiland. Daarna met tweehonderd kilometer per uur de razende Virgin trein richting Birmingham. En vervolgens verder boemelen met de Arriva treinen. Deze treinen halen gemiddeld honderd kilometer per uur, maken een hels kabaal in de bochten, rijden achteruit en doen Harry Potter stationnetjes aan waarbij er maar één deur toegang tot het platform geeft. Ik zag de vertraging als kuur voor mijn ‘toen onvrijwillig meegebrachte’ schrijversblokkade, kleiner en langzamer leven.

Er piept op dag drie een zonnetje door de kieren van de gordijnen in mijn onderkomen van de Bed & Breakfast Bryn Melyn. Gelukzalig zit ik even later aan mijn ontbijttafeltje met uitzicht op vogeltjes en eekhoorntjes. Ik snap ineens waarom verstokte schrijvers zich graag ophielden in een pension. Lekker alleen maar schrijven, een natje en droogje bij de hand. Het interne wolkje dat overtrekt, wordt veroorzaakt door een aantal chagrijnige Fransen op motorlaarzen. Ze klagen, in erbarmelijk slecht Engels, over het weer, de pubs en de rest. Aan de ‘donc’ en ‘enfin’ te horen trekken ze onmogelijk veel conclusies. Eén keer hoor ik een ‘Ah oui’ gevolgd door een ‘bon’. Toch enige Franse vreugde.

David, eigenaar B&B, stoomtreinkenner én weerman ineen, komt mij wijzen welke trein ik waarnaartoe moet nemen om bij één van de stoomtreintrajecten te belanden. De Welsh Highland Railway bevindt zich in Porthmadog. Om 10.00 uur moet ik de Arriva trein hebben en daar de bordjes volgen. Hij raadt mij aan om halverwege de stoomtreinrit de trein terug te nemen: anders kom ik niet meer met de retourtrein in Barmouth terug. Check, ik kan op weg.

Na een wandeltje in de zon kom ik aan op station Barmouth. Ik moet even dubben welk perron ik moet hebben want ook hier rijden de treinen links. Na mij bevestigd te hebben dat ik op het goede platform sta, raak ik in gesprek met een oud werktuigbouwkundige die zwaar ziek is geweest en veel pijn heeft. Hij gebaart mij om op een bankje te gaan zitten. Aan mijn rechterkant zit een oude vrouw die verzucht dat zij wel nieuwe botten in haar ouwe lijf zou willen hebben: ze heeft constant pijn. Zij wil graag in gesprek met de man naast mij. Hij wil alleen in gesprek met mij en negeert haar totaal.

We kletsen over alleen reizen. Waarom zijn mensen daar bang voor? vraagt hij zich af. ‘Echte reizigers reizen alleen omdat zij zich dan vrij kunnen bewegen’ memoreert hij met een stellig gezicht.

Arrivasleepmanwithdog
Rond 11.00 uur ben ik in Porthmadog: veel te vroeg. Als ik een kaartje ga halen, blijkt dat de door mij geambieerde stoomtrein pas om 13.30 uur vertrekt. Ik settel mij dan maar achter een koud biertje in het zonnetje op het oude perronnetje.

Uiteindelijk nestel ik mij in een van de oude wagons van de stoomtrein. Eén wagon terug is open zodat je ook de buitenlucht kunt opsnuiven. Het gaat allemaal zo langzaam dat ik mij in het open voertuig begeef om wat foto’s te maken. We gaan op dat moment een tunnel in en terwijl ik mij gek hoest van de rook, merkt een man naast mij droogjes op: ‘Its not the steam you see, its the sulphur dioxide’.

Welsh Highland Steamtrain

Stoomtreinen vallen vooral in de smaak bij mannen met fototoestellen. De vergezellende vrouwen liggen zonder uitzondering met hun hoofd tegen de raampjes te snurken.

Net na de summit staan we stil. Wat heb ik gemist? Conducteur Collin komt vertellen dat de lock verwisseld wordt. ‘Just a ten minutes delay.’ Delay komt me inmiddels m’n neus uit.

Ik praat nog even met een ouwe golfer van 83. Z’n knieën zijn versleten en hij komt uit de buurt van Manchester. Een flinke band aid ontsiert zijn voorhoofd. ‘Accident?’ vraag ik langs m’n neus weg. ‘No, to much laying in the sun as a young Adonis.’ Meer informatie geeft hij niet. Hij verhaalt over reizen in de zeventiger jaren. Cruises over de Rijn, van Budapest naar Amsterdam. Hij is ook in Holland geweest en Yang Tse in China en de Nijl.

Na de rondreis ben ik alweer op het station van Porthmadog. Ik ben wederom veel te vroeg en beland in ‘A pub at the station’. Binnen geniet ik van een biertje met uitzicht op mensen die eruit zien alsof ze meerdere keren overreden zijn door een trein. Als ze dan ook nog een boer competitie gaan doen, ga ik maar weer naar buiten.

Porthmadogschoen

Na wat gegeten te hebben in Barmouth, kom ik, tegen de tijd dat de duisternis valt weer aan in de B&B. Heather schenkt mij een whisky in en hoort mijn verhalen aan. Of ik  inmiddels genoeg inspiratie heb om te kunnen schrijven? Ik knik enthousiast, dat gaat vast lukken. Ze rommelt wat in de boekenkast naast de toog en stopt mij een boekje toe: ‘My husband writes too.’ zegt ze met een kleine glimlach. Voorlopig kom ik niet aan slapen toe.

Advertenties

Over Kunstkopje

Verwondering en humor gebruik ik als uitgangspunt om de wereld begrijpelijk te maken. Door het woordgeknutsel wil ik daardoor wel eens uit de bocht vliegen. Maar u mag mij dan weer op weg helpen. Vind U mijn blogs leuk? Delen mag altijd... Enjoy
Aside | Dit bericht werd geplaatst in Cultuurlijk, Reizen, Werelds en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Kunstkopdetrein VI

  1. annemie zegt:

    Wow, tof dat je er nog een stukje bijdoet. De reis terug naar het vasteland wil ik ook nog wel horen. Je hebt daar precies wel veel tijd op treinen ‘gewacht’. Stoomtreinen zijn in de UK wel heel erg in trek. Zo heb je hier in de Midlands de Severn Railway.
    annemie

    Like

  2. annemie zegt:

    Leuk. Ik ga nu ook wat ‘opnieuw’ Engeland rondreizen per trein vermits ik zo min of meer met pensioen ben (van Belgie) en zeker geen ‘cruises’ kan betalen…
    Zou heel graag naar de Outer Hebrides gaan Harris en Lewis. dat is ferry en niks te treinen.
    annemie

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s