Kunstkopdetrein VII

BackhomeIB

Heeft u er wel eens op gelet welke werkwoorden dat er met treinen allemaal gebruikt kunnen worden? Gaan, rijden, vertragen, stoppen, rangeren, vertrekken, koppelen, ontkoppelen of ontsporen. Ze kunnen landschappen doorklieven. Combinaties staan stil, worden genomen en komen aan. Je springt erop of verlaat hem, je zit of staat erin en in ieder geval ben je aan het treinen. Ze sporen altijd, kunnen gemist worden, maar raken ze ook wel eens kwijt? Ik moet dan altijd denken aan het gezin Pleyte. Die kregen een lieve dochter die uiteindelijk ging solliciteren bij de NS. ‘Hoe heet u?’ – ‘Treintje’ – ‘…’.

Drie dagen heb ik, meer of minder, mogen proeven aan het treinen met alle werkwoorden die er maar te verzinnen waren. Gelukkig ontspoort geen van de treinen die ik bevolk maar het meest gehate werkwoord dat ik in het Engels niet meer kan horen is ‘Delay’. Het stilstaan en geen kant meer op kunnen, laten mij in gedachten meerdere keren het OoVee vloeken en bedenk ik dat ik toch beter de auto had kunnen nemen. Links rijden is altijd beter dan de dichte treindeuren tussen niks en nergens.

Het zit er weer op die dagen treinen aan het begin van juni van dit jaar. Heel vroeg zit ik al aan het ontbijt met uitzicht in B&B Bryn Melyn. De vorige avond heb ik van Heather een boekje van de hand van haar man David gehad ter inspiratie en vermaak.

ComingtoLife

‘I have always envied Mozes.’ Start hij het boekje en weet daarmee meteen mijn goddeloos heidens hart te raken. Hij vraagt zich namelijk openlijk af hoe je in God kan geloven als je hem nog nooit ontmoet hebt. Al etend lees ik zijn beschrijvingen van de ongekende aanwezigheid van de onbekende in het alledaagse leven. Ik vind het bijna jammer om het boekje weer in de kast te moeten zetten. Heather heeft echter mijn gedachten gelezen: ‘Take it with you, we must have copies somewhere lying in the attic.’ Ik vraag haar meteen of David hem wil signeren. Even later legt ze hem naast mijn ontbijtbordje: ‘To one storyteller from another’ staat er bemoedigend geschreven op het titelblad.

Dan mag ik de treinreis gaan aanvangen in de omgekeerde richting naar het vasteland. Ik zit een beetje uit het raam te staren. De conducteur verzekerd mij dat ik tot Birmingham lekker kan blijven zitten, er worden twee treinen samengevoegd. Ineens schiet mij het begrip ‘slow tv’ in gedachten. Dit Concept is uitgevonden door gekke Noren. Zij brachten een treinreis van Bergen naar het koude noorden live in beeld. Miljoenen keken ernaar! Er was zelfs een man die berichtte dat hij bij het eindpunt zijn koffer wilde pakken en uitstappen. Ik zit dus nu in mijn eigen live uitzending van slow tv Barmouth – Birmingham.

Tussen Cearsws en Newtown, zie ik midden in een wei met schapen meerdere mobiele helblauwe toiletten staan. In paren van 2. De opdracht van mijn vriend per sms, om iets blauws op te merken, blijft me achtervolgen. Wat moeten die dingen daar? Wc training voor schapen? Boerenbuitentoiletten?

De terugreis gaat voorspoedig, rustig zoek ik mijn plekje in de Virgin train. Aldaar wordt gaande de trip Mister Piss omgeroepen om naar de shop te komen. Hij heeft zijn pinpiss achtergelaten. ‘I think that you need that furthermore’, grapt de train attandent via de intercom. ‘So mister Piss, please come to the shop’.

Er komt een mooie jongedame met een prachtige bos krullen naast mij zitten. Ze heeft onnoemelijk veel kleine tasjes bij zich, samen met een nogal sterke zweetlucht. Op haar gemakje begint ze een broodje uit een plasticje te peuteren. Welja salami mét zweetlucht. Het kan niet op. Ze ligt vervolgens naast me te slapen. Als ze even wakker word, pakt ze haar hoofd met haar frêle handen in een ferme grip en hoekt naar links en rechts. Twee enorme knallen komen uit haar nek. Ze gaat maar weer slapen. De volgende keer dat ze wakker wordt, knakt ze haar vingers en daarna de rest van haar handen. Het lijkt wel oud en nieuw. Why me?

Ik verbaas mij erover dat de reis zo vlotjes verloopt. Zouden ze van mij af willen? De Eurostar zoeft voor en met gezwinde spoed richting tunnel. Te vroeg gejuicht! Toch een delay van 20 minuten.

In Brussel – Midi moet ik de trein richting Amsterdam Centraal weer zien te vinden. D’as best een klus tussen al die Franse gehucht aanduidingen. Gelukkig kan ik al snel het juiste perron betreden waar de gele coupes met stoelen uit de jaren zeventig uitnodigend staan te wachten. De treincrew heet ons in drie talen hartelijk welkom. ‘En de volgende halte is Amsterdam Centraal…. Sorry Brussel Centrum’. Naast mij maakt iemand een opmerking: ‘Echt… Dit is een flits express.’ Gemoedelijk nestel ik mij bij het raampje en feliciteer mij met de rustige zitplaats. Misschien dat ik nu lekker een boek kan gaan lezen. Er komt echter een hele middelbare school binnenvallen, met lieden die midden in de puberale hormoonoorlog verkeren….

Rond Antwerpen Centraal stapt een vriendenclubje in. Drie jongens, één meid. De meid is chagrijnig omdat één van de jongens iets doorgeklept heeft aan de ander. Haar vriendje sist haar toe om nou niet hier erover te beginnen. En dus spreekt zij de verdachte aan de andere kant van het pad aan. Die ontkent betrokkenheid. Vriendje naast haar gaat in verweer en wil nu wel het verhaal uit de doeken doen. Hij gaat citeren wat de verdachte gezegd heeft.  ‘Je weet hoe Annieka is. Ze wordt nogal aanhankelijk.’ Annieka gaat in de verdediging: ‘ Ik vind het niet belangrijk!! Maar…’ – ‘Als het niet belangrijk is dan hou je mond’, bast vriendje naast haar. De verdachte blijft gewoon ontkennen. Zij: ‘Ik ben niet boos ofzo hoor. Maar…’ Daarna krijgen zij en vriendje weer woorden over boos zijn of niet. Iedereen zit nu boos een andere kant op te kijken. Raar eigenlijk dat mensen iets bespreekbaar maken en dan gaan beweren dat het niet uit maakt. Of ze niet boos zijn. Dat het ze niet boeit. En dan die constante ‘maar’. Boeiend.

Na oergeluiden te hebben gemaakt richting het Feyenoord stadion, checken de opgeschoten relpubers uit, het is ineens heel rustig op het laatste stukje richting Hollands Spoor. Ik ontvang berichtjes die mij welkom thuis heten en hoe het is geweest in het woeste westen. Eéntje is mij heel welkom: ‘Ik sta op je te wachten aan de zijde van de Haagse Hogeschool, tot zo. Xxx’ De trein komt sissend tot stilstand langs het perron, voor de laatste keer til ik mijn rugzak op mijn rug. Trapje af, linksaf het tunneltje door en daar is hij dan, mijn vierwielige vriend. Thuiskomen doe je door in een auto te stappen…

Advertenties

Over Kunstkopje

Verwondering en humor gebruik ik als uitgangspunt om de wereld begrijpelijk te maken. Door het woordgeknutsel wil ik daardoor wel eens uit de bocht vliegen. Maar u mag mij dan weer op weg helpen. Vind U mijn blogs leuk? Delen mag altijd... Enjoy
Aside | Dit bericht werd geplaatst in Cultuurlijk, Informatief, Werelds en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s