Bloemig

bloem-is-melig

Creatieve jonge blom

Een lijntje start ‘t mee

Zo uit niets verzon

Origineel als orch_idee

 

Grappig zonder grens

Reductio ad absurdum

Dat weet ieder mens

Melig is ook bloem

 

Advertenties
Geplaatst in Poëziepriegel, Prozapriegel | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kunstkopdetrein Florence II

florence-db-duisburg-bew

Onze ministers pleiten ervoor iedereen moet met de trein: naar het werk, om te shoppen, naar opa en oma of naar je geliefde. Je hoeft alleen maar een beetje te zitten en je wordt gebracht, schommel maar een beetje mee en lees een goed boek. Het klinkt idyllisch en dat zou heel Nederland toch en masse moeten overhalen om in de blauwgele spoormonsters te stappen, toch?

Nou, niet helemaal. Ik heb een lange tijd een frisse weerzin tegen het OhVee gehad. OhVee staat voor Openbaar Vervoer maar het had net zo goed Onhoudbaar Vee hebben kunnen heten. Het lijkt namelijk wel alsof mensen in het OhVee namelijk een stukje menselijkheid verliezen. Ze willen als een dolle stier door je heen instappen terwijl jij er nog uit moet. Zelfs als jij je teruggetrokken hebt in de stiltecoupe, lijkt het wel alsof je in een Barneveldse kippenstal terecht bent gekomen. En waarom ruikt iedereen in de trein naar natte hond als het geregend heeft? Toch koos ik ervoor om op de laatste dag van oktober weer eens per rail een reis aan te vangen. Dwars door Europa naar Florence.

Mijn tocht startte op het station Den Haag CS, aldaar stond de InterCity naar Utrecht al geduldig op mij te wachten op spoor 5. De reiswinkel had berekend dat ik met al mijn aansluitingen om 20.04 uur op München Hauptbahnhof aan zou komen en daarom kon ik rond 12.09 uur heerlijk een bijna lege trein instappen en een plekje zoeken. ‘Geen kip te bekennen’ constateer ik genoeglijk en pak mijn pas aangeschafte boek erbij. –BONK– er knalt iemand naast mij neer. Geïrriteerd kijk ik naast mij om een Chinese chick met een glimlach van oor tot oor te ontwaren. ‘Waarom naast mij, in een lege trein?’ denk ik broeierig. Ik heb dan nog geen idee dat de Chinese invasie mij nog langer dan dit voorval gaat achtervolgen. Vlak voor vertrek kijkt ze verbaasd tussen de stoelen door en een ‘Huhaaah’ verlaat haar mond. Ze grabbelt haar rugzak bij elkaar en gaat op een lege plek achter mij zitten.

We sporen ruim op tijd op Utrecht CS binnen, alwaar de overstap op de Intercity-Express van de Deutsche Bahn. Ik heb de ‘Trein’ app en de Duitse variant ‘DB’ gedownload en dat blijkt geen overbodige luxe. De treinen blijken vaak toch nog van andere sporen te vertrekken. Zo ook in Utrecht. Waarom ben ik niet verbaasd… Ik kuier met mijn nieuwe rugzaktrolly richting het nieuw opgegeven perron en schaar mij bij de andere wachtenden. Pünktlich op tijd komt de witte kogelvormige ICE binnen. Ik moet het op een rennen zetten want in een flits zie ik wagon 25 voorbij komen en die rijdt nog bijna een kilometer door alvorens tot stilstand te komen. Buiten adem en al mopperend hijs ik mij in de trein. Iemand wijst op een blauw bordje buiten: ‘Het is handig om je letter op te zoeken, dat scheelt met instappen.’ Me hoela, niemand die mij iets verteld heeft!

florence-gleis-3

Op mijn ticket staat vermeld dat stoel 51 voor mij gereserveerd is. ‘Fenster’ staat er uitnodigend bij. Ik heb inderdaad de beschikking over 1/5 venster, zie voor de rest grijs plastic en tot overmaat van ramp blijk ik achteruit te rijden. Bij Oberhausen heb ik een stoel vooruit mét fantastisch uitzicht geritseld en hoor vervolgens dat Duisburg binnen vijf minuten aangedaan wordt. Mijn overstappunt…

Richting München heb ik stoel 61 met hetzelfde fensteronuitzicht euvel. Inmiddels slimmer geworden, kijk ik of er displays, die de reserveringen boven de stoelen aangeven, uit zijn. Ik hield er alleen even geen rekening mee dat displays ook weer aangezet kunnen worden. Zo word ik bij iedere grote stad weer verbannen naar de beroerde zitting 61. Uiteindelijk in Frankfurt heb ik dé koningszitting naar mijn zin gevonden: Groots uitzicht, tafeltje helemaal voor mij en het display blijft uit. Ik nestel mij in een cosy hoekje, de trein vertrekt weer en komt flux op snelheid, achteruit… Zucht.

Geplaatst in Cultuurlijk, Informatief, Reizen, Werelds | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

Scheepje

img_0349

Heeft u gezien
Dit kleine scheepje
Het zeil misschien
Een heel klein reepje

Wind en storm
Des te sneller leef je
Is rust de norm
Dan met dit reefje

Geplaatst in Poëziepriegel, Reizen | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Kunstkopdetrein Florence I

Utrecht CS

Utrecht CS

Het is best moeilijk om aan het schrijven te blijven als je graag humorvol tegen deze aardkloot aan wil blijven kijken. De wereld is inmiddels een strijdperk waar geknokt en gedreigd wordt met het ontmantelen van Sint en het witwassen van zijn Pieten. Een groepje met de naam Idiote Spelletjes voert onfrisse daden uit in Verweggistan en mengt zich vervolgens onder de stroom aan asielzoekers, om de productie van daden te verhuizen naar het oh zo begeerde als verfoeide westen. En het grote gelukkige land aan de overkant heeft inmiddels een porno spuiende miljonair met een toupet van hooi. De rest van de naties had gegokt op een van koude vissenogen voorziene vrouw die graag in haar eigen verzinsels gelooft. Ik kreeg door het genoemde leed geen letter meer op het digitale papier. Writersblock door Weltschmerz, je zult het maar hebben…

Een ontsnapping moest ik organiseren. Sinds vorig jaar weet ik dat reizen goed is voor een potje schrijfwerk. En dan niet zielloos met een auto of een vliegtuig. Daar is niks aan, veel te veel stuur in eigen hand of makkelijk van A naar B. De trein zou het weer gaan worden. Avontuurlijk hoor, met een trein kan je stilstaan, hem missen, hij kan gecanceld worden, vertraging hebben en meer van die opwekkende acties. Helemaal goed als reis voor een ironische stresskip die ik in persona met volle overgave vertegenwoordig. Was Wales vorig jaar een goede keuze omdat deze zo lekker kort in vier dagen paste, zo wilde ik nu een stapje verder zetten met één dag verlenging. Ik besloot moedig te gaan waar bijna iedereen al geweest was maar nooit met een dergelijke idiote zienswijze als ik: Florence.

Florence zei mij eigenlijk niet zoveel. Bij navragen bleken David en Michelangelo daar hun marmeren worteltjes te hebben. Een kennis wees mij op een boek van Dan Brown dat zich daar zou afspelen, de film zou net een week voor mijn vertrek in première gaan. Die heb ik dan als wijze van documentaire tot mij genomen maar kon mij niet echt concentreren op het decor door de absurde ontsnapping op ontsnapping op ontsnapping van de hoofdpersonen.

Een boekje van de Achterlijke Nederlandse Wegen Belasting gekocht, met in rode letters op de omslag: Mét kaart! Ook daar krijg ik stress van: Je vouwt hem uit maar de wind maakt het meteen onmogelijk om erop te kijken. Je kijkt steevast tegen de verkeerde kant aan én het opvouwen is zo moeilijk als het volbrengen van een 5 sterren origami. Wie gebruikt er nog zo’n onmogelijk ding in dit app tijdperk? Omdat ik niet kon kiezen uit het overvolle bundeltje, besloot ik maar wat oproepen te doen via de media en kreeg zo wat gekke tips mee. Onder andere om mij vooral buiten in de Florijnse openlucht te blijven bewegen. Goede tip bleek ter plaatse.

Een paar weken voor vertrek lagen de tickets in de bus. Een reisschema met de verschillende Deutsche Bahn Fahrkarten erachter en een voucher voor het hotel De Medici. Die laatste had ik nog weten te regelen ten kantore van de reiswinkel. Ik kreeg namelijk een ander hotel aangeboden door overboeking. Gelukkig kon de aardige treinreismevrouw mij alsnog aan de begeerde hotelkamer helpen. En dat bleek later, na 17 uur treinen een gouden greep.

Geplaatst in Cultuurlijk, Informatief, Reizen, Verwondering, Werelds | Tags: , , , , , | 2 reacties

Zij-die-niet-genoemd-mogen-worden

Rutbootreg

Worstdomstad heeft een station waar veel reizigers zich van en naar spoedden, soms om naar het werk te gaan en soms komen ze naar een feest met de naam Silvester. Samen vieren is dáár het mooiste. Rond middernacht luiden de klokken van de Dom en worden met vuurwerk de dementors op een afstandje gehouden. Buiten op het plein dan, binnen is te gevaarlijk.

Toen het jaar op kantelen stond, kwamen er veel dreuzels naar Worstdomstad. Vrije dreuzels die, vanwege een historie aan gelijke kansen, onbekommerd mogen genieten van feesten. Toch worden deze dreuzels vaak belaagd omdat zij regelmatig nog aangemerkt worden als minderwaardig. Eigenlijk hadden ze al moeten weten dat zij er dan om vragen om lastig gevallen te worden. Een eervolle dreuzel kijkt wel beter uit dan aanstoot te geven.

Op het plein hadden zich zij-die-niet-genoemd-mogen-worden verzameld. Een donkere massa waar de uitgestrektheid in de duistere nachtelijke uren verloren gaat. Ze had een plan: gezamenlijk de dreuzels fouilleren en en passant wat zakken rollen. Er was heel wat boterbier genuttigd en dat geeft moed om krachtige daden te kunnen inzetten.

En zo geschiedde. Zij-die-niet-genoemd-mogen-worden doken op, fouilleerden van boven en onderen en vierden hun feestje. De dreuzels die het overkwam hadden geen middelen meer om ergens heen te gaan. Daar sta je dan: geschokt, beschaamd en alleen.

De orde van tovenaars, die toezicht moest houden op het goede verloop van het feest, had geen antwoord: ‘Wij zijn met te weinig’ en ‘Wij kunnen ze niet goed zien’. Zij-die-niet-genoemd-mogen-worden werden door de dreuzels beschreven als donker van kleur en donkerharig. Maar die drinken toch geen boterbier? Zouden het dan toch de eigen zwarte magiërs zijn? Of zijn ze op een idee gebracht door de blond geverfde Lucius Malfidus? In Waterland verderop heeft hij geopperd dat Zij-die-niet-benoemd-mogen-worden door hem op het idee zouden kunnen zijn gekomen dat zij dreuzels willen fouilleren.

Het ministerie van tovenarij overlegde met de orde van tovenaars, die orde had moeten houden, om vooral niets te zeggen. Zij-die-niet-genoemd-mogen-worden mochten zeer zeker niet benoemd worden. Zij hadden het namelijk al zo zwaar, ze kwamen van ver en ze hadden al zoveel meegemaakt. En zo zegt Dorothea Omber van Worstdomstad dat de dreuzels op het eerstvolgende feest maar een armlengte afstand moeten houden. Of helemaal niet meer moeten komen.

De Rita Pulper van De Ochtendprofeet en andere media berichtten over de meldingen van gefouilleerde dreuzels. Het zijn er eerst 60, dan 90 en dan 109. Maar andere reporters schrijven er ook op los: Zij-die-niet-genoemd-mogen-worden zijn helemaal niet de boosdoeners! Het is daar in Worstdomstad altijd al een zooitje! En er zijn altijd dreuzels die iets melden om maar aandacht te krijgen.

Harry Potter heeft in Waterland per bootje inmiddels Angela Droebel en andere machtige tovenaars ontvangen. Er moet dringend gesproken worden over Zij-die-niet-genoemd-mogen-worden… Moeten ze naar Azkaban of kunnen ze naar Verweggistan?

En toen was het verhaaltje uit? Of kunnen hier nog zes delen over geschreven worden? Wat zou volgens u het plot moeten worden?

Ik ga niet voor de Nobelprijs voor de literatuur maar die van wereldvrede. Maar de vraag blijft: hoe?

 

 

Aside | Geplaatst op door | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Riet

Riet

Ik reis aan het riet voorbij,

Het wuift en het buigt,

In galante golven naar mij,

Ik besef daardoor ineens,

Natuurlijk komt het goed.

 

Geplaatst in Poëziepriegel, Serieus | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Kunstkopdetrein VII

BackhomeIB

Heeft u er wel eens op gelet welke werkwoorden dat er met treinen allemaal gebruikt kunnen worden? Gaan, rijden, vertragen, stoppen, rangeren, vertrekken, koppelen, ontkoppelen of ontsporen. Ze kunnen landschappen doorklieven. Combinaties staan stil, worden genomen en komen aan. Je springt erop of verlaat hem, je zit of staat erin en in ieder geval ben je aan het treinen. Ze sporen altijd, kunnen gemist worden, maar raken ze ook wel eens kwijt? Ik moet dan altijd denken aan het gezin Pleyte. Die kregen een lieve dochter die uiteindelijk ging solliciteren bij de NS. ‘Hoe heet u?’ – ‘Treintje’ – ‘…’.

Drie dagen heb ik, meer of minder, mogen proeven aan het treinen met alle werkwoorden die er maar te verzinnen waren. Gelukkig ontspoort geen van de treinen die ik bevolk maar het meest gehate werkwoord dat ik in het Engels niet meer kan horen is ‘Delay’. Het stilstaan en geen kant meer op kunnen, laten mij in gedachten meerdere keren het OoVee vloeken en bedenk ik dat ik toch beter de auto had kunnen nemen. Links rijden is altijd beter dan de dichte treindeuren tussen niks en nergens.

Het zit er weer op die dagen treinen aan het begin van juni van dit jaar. Heel vroeg zit ik al aan het ontbijt met uitzicht in B&B Bryn Melyn. De vorige avond heb ik van Heather een boekje van de hand van haar man David gehad ter inspiratie en vermaak.

ComingtoLife

‘I have always envied Mozes.’ Start hij het boekje en weet daarmee meteen mijn goddeloos heidens hart te raken. Hij vraagt zich namelijk openlijk af hoe je in God kan geloven als je hem nog nooit ontmoet hebt. Al etend lees ik zijn beschrijvingen van de ongekende aanwezigheid van de onbekende in het alledaagse leven. Ik vind het bijna jammer om het boekje weer in de kast te moeten zetten. Heather heeft echter mijn gedachten gelezen: ‘Take it with you, we must have copies somewhere lying in the attic.’ Ik vraag haar meteen of David hem wil signeren. Even later legt ze hem naast mijn ontbijtbordje: ‘To one storyteller from another’ staat er bemoedigend geschreven op het titelblad.

Dan mag ik de treinreis gaan aanvangen in de omgekeerde richting naar het vasteland. Ik zit een beetje uit het raam te staren. De conducteur verzekerd mij dat ik tot Birmingham lekker kan blijven zitten, er worden twee treinen samengevoegd. Ineens schiet mij het begrip ‘slow tv’ in gedachten. Dit Concept is uitgevonden door gekke Noren. Zij brachten een treinreis van Bergen naar het koude noorden live in beeld. Miljoenen keken ernaar! Er was zelfs een man die berichtte dat hij bij het eindpunt zijn koffer wilde pakken en uitstappen. Ik zit dus nu in mijn eigen live uitzending van slow tv Barmouth – Birmingham.

Tussen Cearsws en Newtown, zie ik midden in een wei met schapen meerdere mobiele helblauwe toiletten staan. In paren van 2. De opdracht van mijn vriend per sms, om iets blauws op te merken, blijft me achtervolgen. Wat moeten die dingen daar? Wc training voor schapen? Boerenbuitentoiletten?

De terugreis gaat voorspoedig, rustig zoek ik mijn plekje in de Virgin train. Aldaar wordt gaande de trip Mister Piss omgeroepen om naar de shop te komen. Hij heeft zijn pinpiss achtergelaten. ‘I think that you need that furthermore’, grapt de train attandent via de intercom. ‘So mister Piss, please come to the shop’.

Er komt een mooie jongedame met een prachtige bos krullen naast mij zitten. Ze heeft onnoemelijk veel kleine tasjes bij zich, samen met een nogal sterke zweetlucht. Op haar gemakje begint ze een broodje uit een plasticje te peuteren. Welja salami mét zweetlucht. Het kan niet op. Ze ligt vervolgens naast me te slapen. Als ze even wakker word, pakt ze haar hoofd met haar frêle handen in een ferme grip en hoekt naar links en rechts. Twee enorme knallen komen uit haar nek. Ze gaat maar weer slapen. De volgende keer dat ze wakker wordt, knakt ze haar vingers en daarna de rest van haar handen. Het lijkt wel oud en nieuw. Why me?

Ik verbaas mij erover dat de reis zo vlotjes verloopt. Zouden ze van mij af willen? De Eurostar zoeft voor en met gezwinde spoed richting tunnel. Te vroeg gejuicht! Toch een delay van 20 minuten.

In Brussel – Midi moet ik de trein richting Amsterdam Centraal weer zien te vinden. D’as best een klus tussen al die Franse gehucht aanduidingen. Gelukkig kan ik al snel het juiste perron betreden waar de gele coupes met stoelen uit de jaren zeventig uitnodigend staan te wachten. De treincrew heet ons in drie talen hartelijk welkom. ‘En de volgende halte is Amsterdam Centraal…. Sorry Brussel Centrum’. Naast mij maakt iemand een opmerking: ‘Echt… Dit is een flits express.’ Gemoedelijk nestel ik mij bij het raampje en feliciteer mij met de rustige zitplaats. Misschien dat ik nu lekker een boek kan gaan lezen. Er komt echter een hele middelbare school binnenvallen, met lieden die midden in de puberale hormoonoorlog verkeren….

Rond Antwerpen Centraal stapt een vriendenclubje in. Drie jongens, één meid. De meid is chagrijnig omdat één van de jongens iets doorgeklept heeft aan de ander. Haar vriendje sist haar toe om nou niet hier erover te beginnen. En dus spreekt zij de verdachte aan de andere kant van het pad aan. Die ontkent betrokkenheid. Vriendje naast haar gaat in verweer en wil nu wel het verhaal uit de doeken doen. Hij gaat citeren wat de verdachte gezegd heeft.  ‘Je weet hoe Annieka is. Ze wordt nogal aanhankelijk.’ Annieka gaat in de verdediging: ‘ Ik vind het niet belangrijk!! Maar…’ – ‘Als het niet belangrijk is dan hou je mond’, bast vriendje naast haar. De verdachte blijft gewoon ontkennen. Zij: ‘Ik ben niet boos ofzo hoor. Maar…’ Daarna krijgen zij en vriendje weer woorden over boos zijn of niet. Iedereen zit nu boos een andere kant op te kijken. Raar eigenlijk dat mensen iets bespreekbaar maken en dan gaan beweren dat het niet uit maakt. Of ze niet boos zijn. Dat het ze niet boeit. En dan die constante ‘maar’. Boeiend.

Na oergeluiden te hebben gemaakt richting het Feyenoord stadion, checken de opgeschoten relpubers uit, het is ineens heel rustig op het laatste stukje richting Hollands Spoor. Ik ontvang berichtjes die mij welkom thuis heten en hoe het is geweest in het woeste westen. Eéntje is mij heel welkom: ‘Ik sta op je te wachten aan de zijde van de Haagse Hogeschool, tot zo. Xxx’ De trein komt sissend tot stilstand langs het perron, voor de laatste keer til ik mijn rugzak op mijn rug. Trapje af, linksaf het tunneltje door en daar is hij dan, mijn vierwielige vriend. Thuiskomen doe je door in een auto te stappen…

Aside | Geplaatst op door | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen