Dag doem

dag-doem

Afdwalen in sluimer
Waar zon allang verscheen
Slaap iets ruimer
Doch niet minder gemeen

Vooraf getrappel van hoef
Uit niets t hoofd verschijnt
Edel gelijkend boef
Die slaap zo ondermijnt

Duidt deze droom als onecht
Beest met onzichtbare schenen
Dat nog meer ellende opdregt
Zonder gratie te verlenen

Dan als reinste ironie
Chaos nooit groter scheen
Verdwijnt zeldzame dagmerrie
Vervliegt met herinnering heen

Geplaatst in Poëziepriegel, post-it | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Atlas

Atlas.jpeg

De globe is geen boek

Verzuchtte deze Atlas

Vorm raakt op A4 toch zoek

Als het zó eenvoudig was


Niet de schouders eronder

Boven macht te tillen gewicht

Alternatief maar veel gezonder

Liever voor papier gezwicht


Echter spier in bundel gevat

Toont onder bladzijden niet zo sterk

Krachtpatsen vraagt meer dan dat

Op één knie onder het zwerk
Aside | Geplaatst op door | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kunstkopdetrein Florence III

florence-night-express

Het OhVee is nog steeds niet altijd mijn favo vervoermiddel, gewoon om de doodeenvoudige reden dat je bijna nooit vlak voor de deur van het gewenste adres afgeleverd wordt. Aansluitingen zoals bussen zijn uuuuren geleden vertrokken, taxi’s zijn peperduur en rijden om. Bij wachten op een trein slaat het weer steevast om naar vorst, natte sneeuw en regen,  gelardeerd met een snijdend windje recht in je mik. Dan wil ik mijn eigen rijdende huisje, de auto.

Mensen die het OhVee ophemelen zonder andere vervoersmiddelen uitgeprobeerd te hebben, die sporen dus niet. Gelukkig kunnen ze niet van de weg raken, wel van het padje . Maar het avontuur kruipt daar waar het spoor het leidt en zo treineerde ik door verschillende landen. Na het door Duitsland achteruitrazen met een topsnelle ICE, was de kers op de taart toch wel de City Night Line. Vanaf München via Wenen richting Firenze S.M.N, slapend door de nacht naar je eindbestemming, ideaal!

Omdat de ICE stipt op tijd rijdt, kan ik rustig het perron opzoeken waar de CNL aan zal komen. Om mij heen medereizigers, lusteloos hangend op de meegebrachte koffers en rugzakken, toe aan een tukkie. Even later komt rustig puffend mijn rijdende hotel aan. De platte voorzijde doet de belofte dat het allemaal net iets langzamer zal gaan en daardoor iets gerieflijker aan zal gaan voelen. Wagon 485 is de mijne en met een zangerige ‘bongiorno’ hijst een baardig conducteurtje mijn trolley naar binnen. We persen ons langs anderen die in gevecht lijken om de vele slaapplekken boven elkaar. Ik wordt coupé 21 in geleid en zie een heerlijk opgemaakt bedje voor mij alleen. Wie betaalt die heeft ook wat.

florence-treinbedje

Couché oftewel slapen? Je hoort mensen lyrisch over het slapen in een trein. Lekker schommelen… Ja ja, waar dan? Mijn activiteiten horloge, die de bewegingen op magische wijze kan registreren, raakte er net zo van in de war als ikzelf. Treinen kunnen heel veel meer bewegingen maken dan alleen maar schommelen. Ik noem er maar wat op: optrekken, stoppen, remmen, door bochten al dan niet hellend de ene of de andere kant op, van spoor wisselen, rangeren, aan- en afkoppelen, achteruitrijden, berg op en af, stilstaan waar dan ook en dat alles in ontelbare variaties. Je gestrekte lijf voelt dat in halfsluimer opperbest aan en doet er fijn nog een alarmerend schepje bovenop: ‘Je rolt naar links uit je bed! Nee, naar rechts tegen de muur! Je staat op je kop! Wat is dat? Een aardbeving?’

Dan gebeurt er ook nog zat binnen in de trein: men knalt deuren open en dicht, bonkt over de smalle gangen, pist en schijt luidruchtig op het toilet en dat spoelen klinkt dan alsof er een noodpakket wordt afgeschoten en last but not least probeert men bij anderen binnen te komen. Gelukkig had de aardige baardige Italiaanse conducteur mij gewezen op dit fenomeen dat vooral bleek voor te komen bij alleen reizende dames. Alle sloten dus fiks op slot.  In het holst van de nacht moet ik toch heel erg plassen en ik waag mij op mijn tenen naar het toilet. Vervolgens loop ik bijna bij iemand anders binnen, die op dat moment heel hard ligt te snurken.

Rond 05.00 uur gaat er een zoemer, over een uurtje gaan we het Florijnse station binnen rollen. Met dichte ogen van de slaap sta ik op en voel me alsof ik de hele nacht onder de trein heb gelegen in plaats van erin. Ik priegelschrob mijn tanden en frutselwas mijn gezicht onder het piepkleine fonteintje. Als ik mijn deo onder mijn oksels spray, staat ineens het hok onder de mist en stik ik de moord.

Eerder af- dan opgefrist stap ik uit op het station Firenze Santa Maria Novella. De baardige conducteur wenst mij een goede dag en een fijne reis. Voor de uitgang staat een enorme tank met tot de tanden bewapende militairen. Verder is het uitgestorven. Ik loop de schemering in, turend op een kaartje dat de weg wijst naar mijn hotel. Na een minuutje of vijf sla ik linksaf de Via de’ Cerranti in en daar sta ik oog in oog met de Duomo.

florence-duomo

Aside | Geplaatst op door | Tags: , , , , , | 4 reacties

Bloemig

bloem-is-melig

Creatieve jonge blom

Een lijntje start ‘t mee

Zo uit niets verzon

Origineel als orch_idee

 

Grappig zonder grens

Reductio ad absurdum

Dat weet ieder mens

Melig is ook bloem

 

Geplaatst in Poëziepriegel, Prozapriegel | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kunstkopdetrein Florence II

florence-db-duisburg-bew

Onze ministers pleiten ervoor iedereen moet met de trein: naar het werk, om te shoppen, naar opa en oma of naar je geliefde. Je hoeft alleen maar een beetje te zitten en je wordt gebracht, schommel maar een beetje mee en lees een goed boek. Het klinkt idyllisch en dat zou heel Nederland toch en masse moeten overhalen om in de blauwgele spoormonsters te stappen, toch?

Nou, niet helemaal. Ik heb een lange tijd een frisse weerzin tegen het OhVee gehad. OhVee staat voor Openbaar Vervoer maar het had net zo goed Onhoudbaar Vee hebben kunnen heten. Het lijkt namelijk wel alsof mensen in het OhVee namelijk een stukje menselijkheid verliezen. Ze willen als een dolle stier door je heen instappen terwijl jij er nog uit moet. Zelfs als jij je teruggetrokken hebt in de stiltecoupe, lijkt het wel alsof je in een Barneveldse kippenstal terecht bent gekomen. En waarom ruikt iedereen in de trein naar natte hond als het geregend heeft? Toch koos ik ervoor om op de laatste dag van oktober weer eens per rail een reis aan te vangen. Dwars door Europa naar Florence.

Mijn tocht startte op het station Den Haag CS, aldaar stond de InterCity naar Utrecht al geduldig op mij te wachten op spoor 5. De reiswinkel had berekend dat ik met al mijn aansluitingen om 20.04 uur op München Hauptbahnhof aan zou komen en daarom kon ik rond 12.09 uur heerlijk een bijna lege trein instappen en een plekje zoeken. ‘Geen kip te bekennen’ constateer ik genoeglijk en pak mijn pas aangeschafte boek erbij. –BONK– er knalt iemand naast mij neer. Geïrriteerd kijk ik naast mij om een Chinese chick met een glimlach van oor tot oor te ontwaren. ‘Waarom naast mij, in een lege trein?’ denk ik broeierig. Ik heb dan nog geen idee dat de Chinese invasie mij nog langer dan dit voorval gaat achtervolgen. Vlak voor vertrek kijkt ze verbaasd tussen de stoelen door en een ‘Huhaaah’ verlaat haar mond. Ze grabbelt haar rugzak bij elkaar en gaat op een lege plek achter mij zitten.

We sporen ruim op tijd op Utrecht CS binnen, alwaar de overstap op de Intercity-Express van de Deutsche Bahn. Ik heb de ‘Trein’ app en de Duitse variant ‘DB’ gedownload en dat blijkt geen overbodige luxe. De treinen blijken vaak toch nog van andere sporen te vertrekken. Zo ook in Utrecht. Waarom ben ik niet verbaasd… Ik kuier met mijn nieuwe rugzaktrolly richting het nieuw opgegeven perron en schaar mij bij de andere wachtenden. Pünktlich op tijd komt de witte kogelvormige ICE binnen. Ik moet het op een rennen zetten want in een flits zie ik wagon 25 voorbij komen en die rijdt nog bijna een kilometer door alvorens tot stilstand te komen. Buiten adem en al mopperend hijs ik mij in de trein. Iemand wijst op een blauw bordje buiten: ‘Het is handig om je letter op te zoeken, dat scheelt met instappen.’ Me hoela, niemand die mij iets verteld heeft!

florence-gleis-3

Op mijn ticket staat vermeld dat stoel 51 voor mij gereserveerd is. ‘Fenster’ staat er uitnodigend bij. Ik heb inderdaad de beschikking over 1/5 venster, zie voor de rest grijs plastic en tot overmaat van ramp blijk ik achteruit te rijden. Bij Oberhausen heb ik een stoel vooruit mét fantastisch uitzicht geritseld en hoor vervolgens dat Duisburg binnen vijf minuten aangedaan wordt. Mijn overstappunt…

Richting München heb ik stoel 61 met hetzelfde fensteronuitzicht euvel. Inmiddels slimmer geworden, kijk ik of er displays, die de reserveringen boven de stoelen aangeven, uit zijn. Ik hield er alleen even geen rekening mee dat displays ook weer aangezet kunnen worden. Zo word ik bij iedere grote stad weer verbannen naar de beroerde zitting 61. Uiteindelijk in Frankfurt heb ik dé koningszitting naar mijn zin gevonden: Groots uitzicht, tafeltje helemaal voor mij en het display blijft uit. Ik nestel mij in een cosy hoekje, de trein vertrekt weer en komt flux op snelheid, achteruit… Zucht.

Geplaatst in Cultuurlijk, Informatief, Reizen, Werelds | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

Scheepje

img_0349

Heeft u gezien
Dit kleine scheepje
Het zeil misschien
Een heel klein reepje

Wind en storm
Des te sneller leef je
Is rust de norm
Dan met dit reefje

Geplaatst in Poëziepriegel, Reizen | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Kunstkopdetrein Florence I

Utrecht CS

Utrecht CS

Het is best moeilijk om aan het schrijven te blijven als je graag humorvol tegen deze aardkloot aan wil blijven kijken. De wereld is inmiddels een strijdperk waar geknokt en gedreigd wordt met het ontmantelen van Sint en het witwassen van zijn Pieten. Een groepje met de naam Idiote Spelletjes voert onfrisse daden uit in Verweggistan en mengt zich vervolgens onder de stroom aan asielzoekers, om de productie van daden te verhuizen naar het oh zo begeerde als verfoeide westen. En het grote gelukkige land aan de overkant heeft inmiddels een porno spuiende miljonair met een toupet van hooi. De rest van de naties had gegokt op een van koude vissenogen voorziene vrouw die graag in haar eigen verzinsels gelooft. Ik kreeg door het genoemde leed geen letter meer op het digitale papier. Writersblock door Weltschmerz, je zult het maar hebben…

Een ontsnapping moest ik organiseren. Sinds vorig jaar weet ik dat reizen goed is voor een potje schrijfwerk. En dan niet zielloos met een auto of een vliegtuig. Daar is niks aan, veel te veel stuur in eigen hand of makkelijk van A naar B. De trein zou het weer gaan worden. Avontuurlijk hoor, met een trein kan je stilstaan, hem missen, hij kan gecanceld worden, vertraging hebben en meer van die opwekkende acties. Helemaal goed als reis voor een ironische stresskip die ik in persona met volle overgave vertegenwoordig. Was Wales vorig jaar een goede keuze omdat deze zo lekker kort in vier dagen paste, zo wilde ik nu een stapje verder zetten met één dag verlenging. Ik besloot moedig te gaan waar bijna iedereen al geweest was maar nooit met een dergelijke idiote zienswijze als ik: Florence.

Florence zei mij eigenlijk niet zoveel. Bij navragen bleken David en Michelangelo daar hun marmeren worteltjes te hebben. Een kennis wees mij op een boek van Dan Brown dat zich daar zou afspelen, de film zou net een week voor mijn vertrek in première gaan. Die heb ik dan als wijze van documentaire tot mij genomen maar kon mij niet echt concentreren op het decor door de absurde ontsnapping op ontsnapping op ontsnapping van de hoofdpersonen.

Een boekje van de Achterlijke Nederlandse Wegen Belasting gekocht, met in rode letters op de omslag: Mét kaart! Ook daar krijg ik stress van: Je vouwt hem uit maar de wind maakt het meteen onmogelijk om erop te kijken. Je kijkt steevast tegen de verkeerde kant aan én het opvouwen is zo moeilijk als het volbrengen van een 5 sterren origami. Wie gebruikt er nog zo’n onmogelijk ding in dit app tijdperk? Omdat ik niet kon kiezen uit het overvolle bundeltje, besloot ik maar wat oproepen te doen via de media en kreeg zo wat gekke tips mee. Onder andere om mij vooral buiten in de Florijnse openlucht te blijven bewegen. Goede tip bleek ter plaatse.

Een paar weken voor vertrek lagen de tickets in de bus. Een reisschema met de verschillende Deutsche Bahn Fahrkarten erachter en een voucher voor het hotel De Medici. Die laatste had ik nog weten te regelen ten kantore van de reiswinkel. Ik kreeg namelijk een ander hotel aangeboden door overboeking. Gelukkig kon de aardige treinreismevrouw mij alsnog aan de begeerde hotelkamer helpen. En dat bleek later, na 17 uur treinen een gouden greep.

Geplaatst in Cultuurlijk, Informatief, Reizen, Verwondering, Werelds | Tags: , , , , , | 2 reacties